Il Miracolo della Cooperativa “La Guardiense”

Ke vìta se menàv’a re Sessànta!

‘Na mesérja pe’ la ggénte, tùtta qwànta:

Pe’ kòlp’e ‘na decìna de sangwétte,

sìva krepà, pùre se sìve ‘mpétte.

Dòppe n’ànne de stjénte e de sedòre,

‘ndebbetàt’e mmjéz’accìs’a tùtte l’òre,

d’arrakkòglje l’òr’èva kugnùta,

ma la pèna pe’ nnjént’’èva fenùta.

Pe vvènne sìva sta’ a la Stazjòne,

jettàte pe’ ne’ mèse llà, a pentòne,

e qwànde ‘ne pratòne po’ arrevàva,

ognune s’auzàva e skappellàva.

Ki èva chjù de r’àte affertenàte

a Ssànta Trèsa se vedèva sestemàte;

ma spìsse pùre dòppe San Paskàzje

l’ùwa’appèsa pe’ tànt’èva ‘ne stràzje.

Allòra la kurèglja t’astregnìve

e a la kàs’e re sanzàne te ne ìve:

Pe’ ppòke lìre tùtta l’uwecélla

tu re dìve ‘nzégn’a la pencenélla.

Ma de bbòtta, dòppe re Sessànta,

a tùtte ‘ne meràkule ce ‘nkànta:

A trentatré, penzénnela tal e qwàle,

te fànne ‘na Kantìna Socjàle.

A Ssànta Lecìja, dént’a la teràta,

ént’a nnjénte sta ‘na fràbbek’auzàta:

Qwànta vàsk’ e modérne makenàrje!

Mùst’e venàccja dappettùtte spàrje.

Da ‘ntànne è kagnàta finalmente

la vìt’e tùtta kèsta bbràva ggénte.

L’ammettìme: avìm’avè a ke ffa’ ku l’Iva,

da ke tenìme ‘sta Kuperatìva.

Ma n’àmma sta’, a la fìne d’ògn’annàta,

ku ‘na famìglja sémpe ‘nkujatàta,

pekkè l’ùwa nen ze tròva a vvènne,

e re cchjù ffèssa c’édda làssa le pènne.

 S’è fenùte de i a chjàgn’a la Stazjòne

e d’allekkà apprjéss’a re pratòne.

Nescjùne chjù da ‘ntànne se skappélla

e nenn’asìste chjù la pencenélla.